Pamiętamy o zmarłych pielgrzymach, dobrodziejach naszego Sanktuarium, o fundatorach pięknej świątyni i klasztoru, o zakonnikach posługujących dla przybywających do Stoczka pątników. Wreszcie pamiętamy o księżach i braciach ze Zgromadzenia Marianów, którzy przez ostatnie pięćdziesiąt lat w tym miejscu pracowali. Niektórzy z nich pochowani zostali na mariańskim cmentarzu w Stoczku, wśród nich zmarły kilka lat temu ks. Bonifacy Sarul, którego życiorys poniżej przypominamy.
Bonifacy Sarul, syn Jana i Marcjany z Kiapśniów urodził się 3 stycznia 1917 r. w Dziewielach, w parafii Druja, w archidiecezji wileńskiej. Szkołę średnią ukończył w Drui w Gimnazjum Marianów, gdzie świadectwo dojrzałości otrzymał w roku 1936. Postulat zakonny odbywał w czasie, gdy Generałem Marianów był ks. Andrzej Cikoto. Nowicjat odbył pod kierunkiem ks. Witalisa Chamionka, pierwsze śluby zakonne złożył 15 sierpnia 1938 r. na ręce ówczesnego Prowincjała ks. Wł. Łysika. Profesję wieczystą na ręce ks. Jana Seferyńskiego złożył 15 sierpnia 1943 r. w Skórcu k. Siedlec. Studia seminaryjne ukończył w Warszawie, najpierw w Archidiecezjalnym Wyższym Seminarium Duchownym a następnie w Instytucie Filozoficzno-Teologicznym Księży Marianów na warszawskich Bielanach.
Święcenia kapłańskie otrzymał 25 sierpnia 1946 r. w kościele bielańskim z rąk bpa Wacława Majewskiego. Po święceniach pracował na Bielanach jako wychowawca chłopców w Internacie, następnie w Głuchołazach ucząc religii w szkołach podstawowych. W latach 1949-52 przebywał w Skórcu, gdzie pełnił zadania wikariusza parafii i prefekta w szkołach. Te same funkcje spełniał następnie w Górze Kalwarii w latach 1952-57. Skierowany do Puszczy Mariańskiej. Pełnił tam urząd przełożonego i administratora parafii. Od 1959 r. przebywał w Stoczku Warmińskim, gdzie kolejno pełnił urząd przełożonego domu, ekonoma i rektora kościoła klasztornego. W roku 1963 przeniesiony do Warszawy. Pełnił tam urząd przełożonego domu, ekonoma i duszpasterza młodzieży na Pradze. Stąd po sześciu latach wrócił ponownie do Stoczka, gdzie od roku 1969 przebywał do swej śmierci. Od 1975 roku był przełożonym domu. Ofiarnie pracował w okolicznych parafiach wspomagając duchowieństwo i przyczyniając się do rozwoju sanktuarium Matki Pokoju w Stoczku. W r. 1983 pielgrzymując do Rzymu otrzymał piuskę od Sługi Bożego Jana Pawła II jako dar dla Sanktuarium. W roku 1996 Arcybiskup Warmiński Edmund Piszcz odznaczył Go orderem „Pro Ecclesia et Pontifice”. Pomimo słabnącego wzroku i słuchu serce miał zawsze wrażliwe, nieustannie życzliwe, gościnne i ofiarne dla wszystkich pielgrzymów z Polski i Niemiec. Zmarł w dniu 23 marca 2006 roku. Uroczystości odbyły się w sobotę, 25 marca 2006 r. o godz. 12.00 w Bazylice Mniejszej pw Nawiedzenia NMP w Stoczku Klasztornym.
Opr. Ks. Paweł Śmierzchalski MIC